Connect with us

Yaşanmış Korku Hikayeleri

Su Deposu

Yaşanmış Korku Hikayeleri – Adım Vasfiye. 1992 yılının yaz aylarında, köydeyken; akşamları kapıda oturup birbirimize korkunç hikayeler anlatırdık…

Yaşanmış Korku Hikayeleri – Adım Vasfiye. 1992 yılının yaz aylarında, köydeyken; akşamları kapıda oturup birbirimize korkunç hikayeler anlatırdık…

Adım Vasfiye. 1992 yılının yaz aylarında, köydeyken; akşamları kapıda oturup birbirimize korkunç hikayeler anlatırdık… Kimi komik, kimi korkunç olur. Bir akşam yine bir korkunç hikaye anlattıktan sonra iddaya tutuştuk. Ben arkadaşlar arasında cesaretli biri olarak bilindiğim için bizim tepenin başında bir su deposu vardı, bizim evden çok net gözüküyordu, oraya çıkmam için ısrar ettiler.

Ben de yanımda biri gelirse gideceğimi söyledim. Yeğenim bana eşlik etmeye karar verdi. Beraber tepeye tırmanmaya başladık. Tırmanırken birbirimize şakalar yapıyorduk. Ben ona “İlhan ağzın gözün yamuluyormuş” diye takılıyordum. O da “Abla şimdi seni aşağıdan biri çekiyormuş” diye beni korkutmaya çalışıyordu. Böyle şakalaşırken su deposuna geldiğimizi fark etmedik. Bir anda önünde duruverdik. İçerde bir parıltı gördük. İnilti gibi sesler geliyordu. Çok şaşırmıştık.

İlk önce başka köyden gelen çobanların oraya sığındığını düşündük. Su deposunun camı olmadığından içeriyi görmemiz mümkün değildi. Kapı hafif aralık olduğu için içeriyi göremiyorduk. Yeğenim aşağı inmek istemiyordu ama ben içerdeki olayın ne olduğunu öğrenmek için can atıyordum. Ama bi yandan da korkuyordum. Ve bi’ cesaretle büyük bir taşı kapıya doğru attım. Kapı ardına kadar açıldı. Aşağı doğru inen bir merdiven fark ettik.

Yeğenim aşağı inmemek için sızlanıyordu. Kokudan ağlamaya başlamıştı. İçeri girdik ve merdivenlerden aşağı baktık. Orada ışığın daha yoğun olduğunu “hiç yaşamamış gibi baktığını gördüm. Dayımlar odadan çıkıp yeğenimle baş başa kaldığımızda ona doğruyu söylemesini rica ettim. Yeğenimin suratında bir gülümseme oldu ve “Seni de çağırıyorlar” dedi. Gülüşü nefret doluydu. Ama bizimkilerin yanında doğruyu söylemiyordu.

Bir gün yeğenim üstüme saldırdı yine nefret dolu ve çok tuhaftı. Bizimkiler onun bu halini görünce odaya kapattılar ve hemen köyün hocasını çağırtıp okuyup üflettiler. Yeğenim bir hafta deliksiz uyudu ve uyandığında hiç bir şey hatırlamıyordu. Bense yıllardır köyümüze ayak bile basmıyorum….”

Yaşanmış Korku Hikayeleri

Advertisement
Advertisement

Tavsiye Yazılar